Vijf jaar geleden verruilde Eveline Vermeulen het midden van het land voor de rust en ruimte van Drenthe. Na een carrière in de techniek – van constructielassen tot montagewerk – besloot ze dat het tijd was voor een nieuwe richting. Via een open sollicitatie kwam ze eind 2025 bij de facilitaire dienst in Zuidlaren terecht. Eveline is enthousiast en vind de interactie in Zuidlaren geweldig: “Ik noem de bewoners paradijsvogels: allemaal zó bijzonder, ieder op een eigen manier.” 

Werken in de flexpool: afwisseling en mensen 

Eveline geniet van de afwisseling die de flexpool biedt. “Ik vind het geweldig. De werkzaamheden zijn hartstikke leuk en verschillend: ik werk bijvoorbeeld in restaurant Zuidend, maak schoon en breng eten rond voor bewoners.” Met zichtbaar plezier vertelt ze over de bewoners die ze dagelijks ontmoet. “Ik noem ze paradijsvogeltjes. Ze zijn allemaal bijzonder, soms aandoenlijk, soms ontroerend. Ze maken mijn werk.” 

Van techniek naar zorg: een verrassende overstap 

Eveline werkte jarenlang in de techniek. Ze leerde lassen in het bedrijf dat ze samen met haar toenmalige partner had. Later volgde ze cursussen TIG-lassen en werkte ze in de montage. 
“Toch merkte ik dat ik het contact met mensen miste. Toen ik vroeger op de apotheekauto reed, kwam ik vaak in verzorgingshuizen. Ik vond het contact met de mensen altijd mooi, dus ik dacht: misschien moet ik weer eens die kant op.”  

Overigens gebruikt Eveline haar technische kennis en kunde nog steeds in haar privéleven. “Mijn man en ik zijn druk bezig met het opknappen van het huis. Daarnaast doe ik samen met mijn broers om de zoveel weken klusjes in en rondom mijn moeders huis. Ik houd trouwens ook van schilderen!”
 

Grasveld 

Wat ze mooi vindt aan haar nieuwe werk? ““Bij dit werk krijg je iets terug. Bij techniek maak je iets, maar je ziet nooit wie er iets aan heeft. Hier krijg je iets terug van mensen. Een praatje, een lach, een moment dat ze even genieten. Dat is zó waardevol.”  

“De mensen hier zijn dankbaar. Soms gaan ze naar buiten om gewoon even in het grasveld te zitten en om zich heen te kijken. Dan denk ik: waarom doe ik dat zelf niet? Laatst zag ik een cliënt die iets moois had gemaakt op de werkplaats, die was daar zo blij mee! Dan sta ik ook even stil en denk: ben ik eigenlijk wel dankbaar genoeg voor de kleine dingen?“

Leren vertragen 

Eveline realiseert zich dat ze – naast haar praktische bijdrage – ook een andere rol speelt in het leven van de cliënten in Zuidlaren. “Vroeger was ik soms een wilde neushoorn die door een kamer heen raasde om het zo snel mogelijk schoon te hebben. Nu blijf ik letterlijk even stilstaan, luister ik naar iemands verhaal, kijk ik naar wat een bewoner echt nodig heeft. Dat vinden de mensen fijn, en ik zelf eigenlijk ook: soms even dat stapje terug nemen.” 

Advies aan twijfelaars: “Gewoon doen!” 

Omdat Eveline in de flexpool werkt, ziet ze veel verschillende collega’s. “Het is echt een gemêleerd clubje. Iedereen kan snel schakelen. En ik kan het met iedereen goed vinden. Dat maakt het werk nog leuker.” 

 Voor mensen die twijfelen om de overstap naar de zorg of het facilitair werk te maken, is Eveline helder: “Gewoon doen! Mensen zien vaak beren op de weg en natuurlijk is een overstap spannend. Maar je krijgt ruimte om te leren en je krijgt zóveel van deze mensen terug. En heb je dat terrein hier in Zuidlaren weleens gezien? Prachtig toch?!”